Η άγνωστη γυναίκα του «καναπέ»

Εκείνη ψιθύριζε ένα ετοιμοθάνατο ναι, ναι… με την ξενυχτισμένη βραχνάδα της. Κι ενώ πίεζε τον εαυ­τό της κάτι επιτέλους να πει, αυτός έλυσε τη ζώνη και σηκώθηκε να της δείξει ένα μαγαζί με έπιπλα, αυτό. Η γειτόνισσα τον πλησίασε και του είπε χαμογελώντας: Νύχτα κι αυτή, ε; Ύστερα του ζή­τησε, αν επιθυμούσε, να επισκεφτεί την νοικοκυρά του σπιτιού στην κουζίνα. Σαν άκουσε ή νόμισε πως ά­κουσε το επιφώνημα της κοπέλας για τη νύχτα, κάτι άστραψε στα μάτια του, σαν αιφνίδια αποκάλυψη, και τότε ξανάριξε ένα κατάπληκτο, ερευνητικό βλέμμα στην άγνωστη γυναίκα του «καναπέ».
Ο οικοδεσπότης τον καλωσόρισε, στη συνέχεια πάτησε έ­να κουμπί και στο φωτεινό καντράν εμφανίστηκε ένα σήμα: “Νέος Καναπές εν όψει”. Του εξήγησε ότι είχαν πάρει επείγουσα εντολή από τον πύργο ελέγχου του σπιτιού με τα φαρδιά μπαλκόνια, μισή ώρα μετά την ανατολή, ν’ αλλάξουν το χαλί στον διάδρομο για να αποφύγουν τη σύγκρου­ση με την κονσόλα στην είσοδο δίπλα από την πόρτα της εισόδου που είχε σοβαρή βλάβη στα συστήματα προσανατολισμού τη;.
Όταν επέστρεψε στην πολυθρόνα του, είχαν αρχίσει να σερ­βίρουν. Αυτή κρατούσε το ποτήρι κι έπινε μηχανικά.

Leave a Comment

ο κατασκευαστής αυτού του υπέροχου επίπλου

Κοντοστέκεται, του ρίχνει μια κλεφτή ματιά, δι­στάζει λίγο, κι ύστερα συνεχίζει, τον προσπερνά, μα φαίνεται να το ξανασκέφτεται, γυρίζει ελαφρά το κε­φάλι, πάνω από τον κομψό καναπέ, η διακριτικότητα κι η ευγένεια του προσώπου της δεν μπορούν να κρύψουν τη γοητεία της κίνησης της, σταματά, και την ακούει να του λέει στα ελληνι­κά με συγκρατημένο χαμόγελο:
«Δεν κάνω λάθος; Είστε ο κατασκευαστής αυτού του υπέροχου επίπλου» : http://www.sanfos.gr/salonia-gwnies
«Δεν κάνετε, μα για σταθείτε… Σας ξαναείδα… Μα πού;» την κόβει με βλέμμα που γύρευε επίμονα τα μά­τια της.
«Στο κατάστημα επίπλωνAshley” σας είδα σήμερα το μεσημέρι;»
«Ναι, ναι, σας κοίταξα, νόμιζα ότι τυχαία έπεσε το βλέμμα σας πάνω μου, μα δεν πήγε καθόλου το μυαλό μου ότι είστε η Ελληνίδα σχεδιάστρια του πολύ ωραίου εκείνου κρεβατιού …»
«Τι θα μπορούσα να ήμουν;» είπε αυτή κι είχε πρώ­τη φορά η έκφραση της ένα ίχνος ελευθεριότητας.
«Α! Από το στιλ και το ντύσιμο, Γαλλίδα… Αν ή­σασταν Αμερικάνα, τότε από τη Βοστόνη, δημιουργός καλαίσθητων κρεβατιών, ή από το Λος -Άντζελες, σύζυγος παραγωγού του κινηματογράφου», απάντησε κι έπαιξε το μάτι του.

Leave a Comment

Τα υπέροχα σχέδια τραπεζιών και καναπέδων

Γρήγορα κι απαλά, κάτω απ τη δαντέλα της, στο λοφάκι με τ αγριόχορτα, τα θυμάρια και τις οξιές. Το σκέπασε προστατευτικά, όμως αυτό έτρεμε σαν λεπτό ξύλο. Ένα λεπτό μετά ένιωσα να φωλιάζει, να μερώνει. Το χέρι μου προχώρησε πιο κάτω στο ξύλο μαλακά αλ­λά σταθερά, σίγουρα, δίχως κανένα πια δισταγμό. Το βρήκε σφιγμένο, άνυδρο. Έψαχνε στο τέλος του δρόμου  να ανα­καλύψει το κατάστημα με τα υπέροχα σχέδια τραπεζιών και καναπέδων, μα αυτός δεν το είχε επισκεφτεί… Εκείνη δε σάλευε, δεν ανέπνεε, το πρόσωπο της σμιλεμέ­νο στην πέτρα και το ξύλο πήρε την ηρεμία του θανάτου, οι φλέβες στο λαιμό της ρυάκια πετρωμένα, τα χέρια της ακίνητα… Κι ήταν λες και ξεψυχούσε, κι άδειαζε από ζωή σ’ όλο το σώμα για να συγκεντρώσει την ύπαρξη της εκεί κάτω, και τότε το αισθάνθηκα να ζωντανεύει, άκουγα την καυ­τή και υγρή σιωπή του, με τραβούσε όπως οι διψασμένες ρίζες την αυγουστιάτικη μπόρα, λαίμαργο διέψευδε την επισημότητα της, κάτι τσουχτερό περνούσε στις φλέβες μου, ανέβαινα και κατέβαινα, έφευγα.

Leave a Comment

Στα σαλονια που κάθονταν πριν δει το σχέδιο να εμφανίζεται

Πρόσωπα, όπως αυτά αναδύονται σαν φαντάσματα σε φω­τογραφικό θάλαμο, χάνεται σε μια βουή από γνωστές κι άγνωστες φωνές κι αδυνατεί να ξαναπλάσει την ει­κόνα εκείνου που έχει φύγει. Στα σαλονια που κάθονταν πριν δει το σχέδιο να εμφανίζεται μπροστά του.
Η πτήση της «Ολυμπιακής» από τη Βοστόνη με προ­ορισμό την Αθήνα έφτασε στο αεροδρόμιο Κένεντι της Νέας Υόρκης. Όταν πέρασε κι ο τελευταίος επιβάτης στον εναέριο διάδρομο επιβίβασης, πετιέται κι αυτός βιαστικά. Το αεροπλάνο είναι ο ιδανικός χώρος για να συγκεντρωθώ, εκεί, χιλιάδες πόδια ψηλά, αποκλεισμένος ανάμεσα στο Θεό και στον Ατλαντικό, θα ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου για τα επιπλα που πρέπει να πάρω, πριν πατήσω το πόδι μου στην Ελλάδα.
Δεν πρόλαβε να αποσώσει το συλλογισμό του και το βλέμμα του πέφτει σε μια αυστηρή μελαχρινή ομορφιά στην αριστερή πλευρά της πρώτης θέσης. Το πρόσωπο της φωτίζει μια έκπληξη, όλο συστολή κι επιθυμία, α­νασηκώνεται ελαφρά για να τον υποδεχθεί, η διακριτι­κότητα δεν κρύβει την ανυπομονησία της, προσπαθεί να συγκρατήσει το χαμόγελο που τρεμοπαίζει στα χεί­λη της και κείνη την υποψία συνενοχής στο κοκκίνισμα της, σάμπως να τους συνδέει κάποιο κοινό μυστικό.

Leave a Comment

ένα μικρο τραπεζάκι επάνω στο αστραφτερό δάπεδο μου

Έχει συρρικνωθεί και έχει γίνει ένα μικρο τραπεζάκι επάνω στο αστραφτερό δάπεδο μου, σαν κουλουριασμένος ατέρμων. Το επιπλο μου εμφα­νίζει συχνά αντανακλάσεις και συσπάσεις, αρνούμενο να υποταχτεί στην καταπόνηση του ασταμάτητου τριψίματος. Το χέρι μου είναι πια ένα ξένο σώμα, σκληρό και άκαμπτο, που κινείται θαρρείς από το μόνο πράγμα που δε βρίσκεται σε αγκύλωση πάνω μου: τη θέ­ληση μου. Από χθες χοντροί κόμποι ιδρώτα άρχισαν να ποτίζουν το μέτωπο μου. Είναι παγωμένοι, αλλά εξατμίζονται γρήγορα στο ζεστό μου πρόσωπο. Έχω ξύλο. Όμως δεν έχω χρόνο. Μόνο επιπλα
Έχω πάψει από μέρες να κοιτιέμαι στο μικρό καθρέφτη. Το φάντασμα που αντικρίζω είναι ανησυχητικά οικείο. Το φοβάμαι. Το μεγάλο επιπλο, τα βαθουλωμένα συρτάρια και οι μαύ­ρες λιμνοθάλασσες από κάτω δημιουργούν ένα θλιβερό απείκασμα της παραίτησης. Μα το πιο τρομαχτικό είναι τα σαλόνια.
Πάνε σχεδόν… Δε θυμάμαι… Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες μέ­ρες πέρασαν από εκείνο το βράδυ. Ίσως πέντε. Ίσως δέκα. Ίσως τριάντα. Δεν ξέρω πια.

Leave a Comment

Το μέλλον του δημιουργού σαλονιών.

Κοίτα πιο πέρα. Ωραίες καρέκλες με  γερά δεσίματα από ξύλο και την μέταλλο, από το βερνίκι και τα υφάσματα, από τις κλωστές, διπλές η μονές. Τα σαλόνια Sanfos αυτό είναι το μέλλον που επιφύλαξε ο Δημιουργός στο ανώτερο δημιούργημα Του; Όχι βέβαια! Πώς επετράπη όμως αυτή η κατασκευή; Πώς ο Μεγάλος Αρχιτέκτονας άφησε το οικοδόμημα Του να ρημάξει; Η απάντηση είναι αυτονόητη. Την ξέρεις κι εσύ, είμαι σίγουρος. Ο άνθρωπος έχασε την επαφή του με το ανώτερο, με το πνευμα­τικό, με το αυλό. Γκρέμισε τις γέφυρες που τον ένωναν με τον πα­ράδεισο. Σταμάτησε να ακούει τη φωνή του κατασκευαστή, γιατί έπαψε να μιλάει τη γλώσσα Του. “Η αρχή είναι ο λόγος και ο λόγος είναι το αποτέλεσμα”. Ο Λόγος, καταλαβαίνεις; Η αρχή και το τέλος των πά­ντων. Το μέγιστο χάρισμα στο ανθρώπινο είδος. Αυτό που το κά­νει εκλεκτό και ξεχωριστό. Αυτό που του δίνει τη θεία φύση του. Η Γλώσσα του δημιουργού είναι ένα δώρο που προϋπήρχε του Πύργου . Προϋπήρχε της Κιβωτού.

Leave a Comment

Φόρμες που μπορείς να δώσεις στα ξύλα

Όταν θέλεις να φτιάξεις ξύλινες επιφάνειες και δομές σε καμπύλα σχήματα, για να τα χρησιμοποιήσεις σε τραπέζια, καρέκλες, ντουλάπια κτλ μπορείς να το κάνεις όπως δείχνει το βίντεο:

Comments (1)

στο τελευταίο της σημείω­μα του μιλούσε για τις συνθεσεις

Αρκούσε η παρουσία της γοητευ­τικής  δίπλα του για να του αποσπούν οποιαδήποτε πλη­ροφορία. Πόσο βλάκας είχε σταθεί! Είχε αφήσει την όμορφη Δαλιδά του να τον εμπαίξει. Ακόμα και στο τελευταίο της σημείω­μα του μιλούσε για τις συνθεσεις. Τι υποκρισία!
Επέστρεψε στο ξενοδοχείο κολυμπώντας άλλοτε στο πέλαγος της οργής κι άλλοτε στη σκοτεινή θάλασσα της απελπισίας. Ζή­τησε να του βρουν θέση σε μια πτήση για την Ελλάδα. Είχε αρ­χίσει να αισθάνεται απωθητικά για την όμορφη πόλη, σαν να ήταν μια βρομερή πόρνη, που μόλις εξατμίστηκε το βαρύ μεθυστικό άρωμα της δεν απέμειναν παρά η θέα ενός ξεπεσμένου στή­θους και η μυρωδιά ενός ακόλαστου ιδροκοπήματος. Οι υπεύθυ­νοι του ξενοδοχείου του εξασφάλισαν ένα εισιτήριο για το ίδιο βράδυ. Κλείστηκε στο δωμάτιο και συγκρατήθηκε πολύ για να μην ξεσπάσει σε κλάματα. Σε μια προσπάθεια να ανασυντάξει τα θραύσματα της αξιοπρέπειας του, διέκρινε ένα φεγγίτη ελπί­δας πάνω από τους καναπεδες. Αν τελικά το άδειο κουτί είχε κλαπεί, αυτό συνέβαινε γιατί εξακολουθούσε να κουβαλάει το μυστικό του. Άρα η προσπάθεια του δεν ήταν χωρίς αποτέλεσμα, όπως αρχικά είχε νομίσει όταν το άνοιξε το προηγούμενο βράδυ.

Leave a Comment

πρωτότυπος μοχλός στις συνθέσεις

Προέτρε­ψε  να τραβήξει το δαυλό που εκτελούσε χρέη μοχλού στις συνθεσεις..
Όταν η πέτρα που είχε βάλει για εμπόδιο ξεκόλλησε, την κλό­τσησε με δύναμη. Ο τοίχος επανήλθε στη θέση του με θόρυβο, σφραγίζοντας τη σκοτεινή κρυπτή μαζί με τον ένοικο της. Ψηλάφισε το κουτί. Έμοιαζε με μικροσκοπικό σε­ντούκι, καθώς δεν ήταν παρά λίγο μεγαλύτερο από την παλάμη του. Ο γάντζος που συγκρατούσε το καπάκι στη θέση του απο­δείχτηκε ανθεκτικός στην προσπάθεια του να το ανοίξει.
«Πάμε να φύγουμε. Θα το δούμε στα τραπεζακια», τον τράβηξε.
Κατέβηκαν τα στριφογυριστά σκαλιά όσο πιο αθόρυβα γινό­ταν. Καθώς πλησίαζαν προς την έξοδο, οι φωνές του πλήθους άρ­χισαν να δυναμώνουν. Ευτυχώς, η πόρτα δεν είχε κλείσει πίσω απ’ τον απρόσμενο εισβολέα, καθώς η μικρή σανίδα ήταν στη θέ­ση της. Βγήκαν στον δρόμο σβήνοντας τους φακούς. Ο κόσμος χόρευε, τραγουδούσε, αγκαλιαζόταν ή κοιτούσε τα πυροτεχνή­ματα που έσκαζαν γεμίζοντας με λάμψεις πολύχρωμες το σκο­τεινό ουρανό . Χώθηκαν, μέσα στο πλήθος για να δια­σχίσουν την απόσταση έως τα επιπλα πατρα.

Leave a Comment

μια ξαφνιασμένη φωνή για τα φθηνα επιπλα

Στα  χέρια του κρατούσε ένα ξύλινο κουτί με σκαλίσματα στην επιφάνεια, τα οποία πιο πολύ αισθανόταν με την αφή παρά έ­βλεπε μέσα στο μισοσκόταδο.
Την ίδια στιγμή μια ξαφνιασμένη φωνή για τα φθηνα επιπλα ακούστηκε από το μέρος της . Την κοίταξε για να μοιραστεί τον εν­θουσιασμό της, αλλά αμέσως κατάλαβε ότι αυτό που προξένησε το επιφώνημα της κοπέλας δεν ήταν καθόλου το νέο τους εύρη­μα. Ακολούθησε το βλέμμα της μέχρι το στενό άνοιγμα της κρυ­πτής, κοντά στις καρεκλες που είχε αφήσει να χάσκει ο ακινητοποιημένος τοίχος. Η σιλουέτα ενός ψηλού, λεπτοκαμωμένου και μαυροφορεμένου ά­ντρα γλιστρούσε στο δωμάτιο. Άσπρισε σαν να είδε φάντασμα. Το ισχνό διαχεόμενο φως του κεριού έριχνε την ανα­λαμπή του στο στεγνό πρόσωπο του άγνωστου άντρα, που στεκόταν δίπλα στα επιπλα tv , οι γωνίες του οποίου τονίζονταν τώρα με λεπτομέρειες. Τα μάτια του φω­σφόριζαν και τα χείλη του δεν άφηναν να διαφαίνεται κανένα συ­ναίσθημα.
«Ποιος είσαι; Τι θέλεις;» του πέταξε  πιο πολύ για να κερδίσει χρόνο. Ο άντρας αντί για απάντηση πλησίασε δυο βήματα.

Leave a Comment

Older Posts »