περιπλάνηση του στο μαγικό κόσμο του υπαίθριου παζαριού με τα επιπλα

Spread the love

Η ευθεία, που ήταν παλιά παζάρι αλό­γων, διατηρούσε το μεσαιωνικό της σφρίγος και είχε μεταμορ­φωθεί στην πιο πάλλουσα αρτηρία της πόλης. Περιπλανήθηκε ανάμεσα στους  πάγκους διασκεδάζοντας με τα μικροαντικείμενα, τα περισσότερα παντελώς άχρηστα, εκτός κάποια επιπλα. Στο τέ­λος πείστηκε να αγοράσει μια ξύλινη μινιατούρα ενός βιο­λιστή, που λάξευε περιπαθώς άηχες νότες με το δοξάρι του Η περιπλάνηση του στο μαγικό κόσμο του υπαίθριου παζαριού με τα επιπλα, έκανε τους δείκτες του ρολογιού να τρέξουν λίγο πιο γρή­γορα από το κανονικό. Είχε όμως χρόνο στη διάθεση του για να δειπνήσει, πράγμα που το στομάχι του τον διαβεβαίωνε με τον πιο πειστικό τρόπο ότι είχε ανάγκη. Κινήθηκε προς το υπέροχο κτί­ριο του Πανεπιστημίου , δίπλα στο θέατρο, όπου πρωτοπαίχτηκε ο Ντον Τζιοβάνι. Διακόσια και πλέον χρόνια μετά την πρώτη πρεμιέρα η όπερα συνέχιζε να ανεβαίνει με την ίδια επιτυχία. Αμέσως μετά  του τράβηξε την προ­σοχή ένα εστιατόριο. Κατεβαίνοντας τα φωτισμένα με δαυλούς πέ­τρινα σκαλιά του, οδηγήθηκε σε μια αίθουσα, που δίχως άλλο θα ήταν κάποτε κελάρι. Οι κοντές κολόνες, τα ανάλογα ξύλινα επιπλα και τα θολωτά ταβάνια δεν άφηναν καμιά αμφιβολία.

1 Comment

  1. Πανος Βλα. said

    Αυτό το κτίριο του Πανεπιστημίου δεν είναι όπως νομίζετε, έχει το παζάρι με τα έπιπλα δίπλα και σε κάθε περίπτωση που κάποιος προσπαθεί να σχεδιάσει έναν καναπέ, καταλήγει φτιάχνει αηδίες. Και πρέπει να γίνει με αυτό και σύντομα. Όλοι οι σχεδιαστές έχουν πρόβλημα. Και τα πέτρινα σκαλιά είναι πρόβλημα αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Comments are closed.